[Προσευχή]
Νομίζω παιδιά ότι είναι καλά να παρακολουθούμε
ε...
την πορεία των ημερών αυτών, έτσι την...
πορεία της Αγίας Τεσσαρακοστής.
Η οποία αφού είναι αφιερωμένη
και έτσι... μια περίοδος
με μια ατμόσφαιρα έτσι ηλεκτρισμένη
από την αγωγή την πνευματική,
και αφού είμαστε σ’ αυτή την περίοδο ήδη,
καλό είναι να την παρακολουθούμε
ώστε να βγάζομε από αυτή την περίοδο
τα απαραίτητα και τα ωφέλημα
διδάγματα τα οποία θα μας είναι χρήσιμα.
[παύση]
Χθες όπως ξέρετε,
γιορτάσαμε την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως.
Δηλαδή την τρίτη Κυριακή των Νηστειών
η οποία είναι η μεσαία Κυριακή της νηστείας,
είναι το μέσω ακριβώς της νηστείας,
και επειδή η Εκκλησία
έτσι με πολλή διάκριση και στοργή,
και... φροντίδα παρακολουθά τον άνθρωπο,
και όχι ασπλάχνως αλλά με ευσπλαχνία
βλέπει τον αγώνα του κάθε ανθρώπου
και τον αγώνα των παιδιών της βέβαια, των τέκνων της,
έτσι λοιπόν όπως συμβαίνει όταν κανείς περπατά και
διανύει μια απόσταση, αγωνίζεται,
κάπου αισθάνεται την ανάγκη να ξεκουραστεί.
Κάπου αισθάνεται την ανάγκη να σταματήσει,
να πάρει μια ανάσα, μια αναπνοή, να ανεφοδιαστεί,
και να συνεχίσει τον αγώνα του.
Το ίδιο πράγμα είναι και αυτή η περίοδος.
Και η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως,
θεωρείται από τους Πατέρες
αυτή η ανάπαυσης,
αυτός ο σταθμός,
τον οποίο δίδει η Εκκλησία
για να ανεφοδιαστούμε, να ξεκουραστούμε,
να πάρομε νέες δυνάμεις
για να συνεχίσομε την πορεία του αγώνος.
Και βέβαια, δεν εννοείται ότι παύομε τον αγώνα,
αλλά εννοείτε ότι λαμβάνομε δύναμη
περισσότερη και ενίσχυση
εις τον προκείμενον αγώνα τον οποίον
έχομε μπροστά μας καθημερινά ο καθένας
κατά τη δική του ας πούμε πρόθεση
και κατά τον δικόν του τρόπο,
και λαμβάνοντας δύναμη
συνεχίζομε την πορεία. Και βέβαια
από πού θα πάρει κανείς δύναμη,
παρά μόνο από τον Θεό τον ίδιο.
Και... εις την πρακτική μορφή,
ο Σταυρός του Χριστού
για μας είναι Θεού δύναμης και Θεού σοφία.
Ο Σταυρός του Χριστού είναι η δύναμης του Θεού,
και σοφία του Θεού,
και το σημείο της παρουσίας του Χριστού.
Οι Πατέρες, εμίλησαν πάρα πολύ για τον Τίμιο Σταυρό, πάρα πολύ.
Όχι μόνο τόσο ως ένα σύμβολο,
δηλαδή ένα... μάλλον όχι σύμβολο, ως ένα σημείο
το οποίον- πάνω στο οποίον ο Κύριος εσταυρώθηκε και...
υπέγραψε τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους,
αλλά και σαν νόημα. Και σαν σημείο και σαν νόημα.
Αυτά τα δυο, έτσι με λίγα λόγια
ελπίζω να καταφέρομε να πούμε κάτι απόψε.
Πρώτα απ’ όλα να πάρομε τον ίδιο τον Σταυρό σαν σημείο.
Ξέρομε παιδιά ότι ο σταυρός,
πριν τη Σταύρωση του Χριστού,
ήταν έναν εργαλείο
καταδίκης ανθρώπων. Ήταν καταραμένος ο Σταυρός.
Ήταν κατάρας σύμβολο, έτσι;
Και κάθε ένας ο οποίος εσταυρώνετο,
εθεωρείτο καταραμένος. Το λέγει η Γραφή,
«ἐπικατάρατος πᾶς ὁ κρεμάμενος ἐπὶ ξύλου».
Είναι επικατάρατος αυτό ο οποίος
σταυρώνεται πάνω στο ξύλο αυτό του σταυρού.
Και θεωρείτο μια από τις πιο ατιμωτικές ε...
εκτελέσεις ας το πούμε έτσι. Τώρα να μου πεις,
όπως και να πεθάνει ο άλλος άνθρωπος, ναι αλλά
ήταν ας πούμε ατίμωσης το να σε σταυρώσουν.
Και επιβάλετο αυτή η ποινή
σε κακούργους, σε ληστές,
σε ανθρώπους δηλαδή εσχάτης ποιότητος.
[παύση]
Και πράγματι ήταν έτσι. Όμως,
είναι γεγονός ότι ταυτόχρονα,
μέσα στην Παλαιά Διαθήκη,
υπάρχει μια προτύπωσης του Σταυρού.
Δηλαδή υπάρχουν πράγματα και γεγονότα και σημεία
τα οποία προετύπωναν τον Τίμιο Σταυρό,
και ήταν μέσα στην ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης.
Δυο-τρία παραδείγματα έτσι να σας πω για να ξέρετε περίπου,
και τα λέω αυτά γιατί
σαν άνθρωποι που ζούμε σ’ αυτόν τον κόσμο
μπορεί πολλές φορές να ακούσομε αντιρρήσεις
από άλλους ανθρώπους, ή και από αιρετικούς ακόμα,
οι οποίοι προβάλουν έντονα το επιχείρημα ότι,
πώς είναι δυνατόν ένα εργαλείο φόνου,
όπως είναι ο Σταυρός, εσείς να τον τιμάτε
και να τον ασπάζεστε και να τον έχετε ας πούμε σε τόση τιμή;
Και μάλιστα λένε, δηλαδή εάν ο Χριστός
τον έσφαζαν με ένα μαχαίρι,
θα είχατε το μαχαίρι ας πούμε κρεμασμένο στο λαιμό σας;
Ή εάν τον πυροβολούσαν
θα ‘χατε το άλλο κρεμασμένο στο λαιμό σας;
Αφού λέτε ότι ο Σταυρός επειδή πέθανε ο Χριστός πάνω,
γιαυτό αγιάστηκε και θεωρείται τίμιος
και τον φέρομε και τον έχομε σαν σημείο;
Γι’ αυτό είναι καλό να ξέρομε μερικά πράγματα.
Κατ’ αρχάς βλέπομε ένα... αν διαβάσετε την Παλαιά Διαθήκη,
που είναι ένα ωραιότατο κείμενο,
ωραιότατα βιβλία η Παλαιά Διαθήκη, αινιγματώδη βέβαια,
και ερμηνεύονται μόνο μέσα στην Καινή Διαθήκη.
Εάν δεν ξέρεις την Καινή Διαθήκη
δεν μπορείς να καταλάβεις ποτέ την Παλαιά Διαθήκη.
Γιατί τα πιο πολλά σημεία και στοιχεία της,
βρίσκουν την εκπλήρωσή τους και
το φως τους δηλαδή, μέσα στην
παρουσία του Χριστού και στην Καινή Διαθήκη.
[παύση]
Να πω έτσι μερικά παραδείγματα προτύπωσης του Τιμίου Σταύρου,
που είναι πάρα πολλά αλλά δεν θα σας πω πολλά γιατί
δεν μας παίρνει και ο χρόνος,
ούτε και εγώ τα θυμάμαι όλα απ' έξω, αλλά μερικά.
Παραδείγματος χάριν, εκεί θυμάστε στη θυσία του Αβραάμ,
που έπαιρνε το παιδί του τον Ισαάκ να τον...
να τον θυσιάσει. Και εμφανίζεται στο τέλος,
έναν... ένα πρόβατο, το οποίο ήταν
δεμένο πάνω σε ένα ξύλο, σε ένα δένδρο,
Σαβέκ ονομαζόμενο, έτσι το ονομάζει η Γραφή,
που ονομάζεται ξύλο αφέσεως.
Και οι Πατέρες είδαν σ’ αυτό ακριβώς
τον αμνό του Θεού, τον Χριστό,
ο οποίος επί του ξύλου της αφέσεως, του Τιμίου Σταυρού,
έσωσε τον άνθρωπο από την αμαρτία.
Στη συνέχεια, βλέπομε τον Μωυσή, ο οποίος
όταν κάποτε γίνονταν μια μάχη με τους Αμαληκίτες,
και ευρίσκετο πάνω στο ψηλό το βουνό και έβλεπε κάτω τη μάχη,
για να μπορούν οι Ισραηλίτες
που ήταν ολιγότεροι από τους Αμαληκίτες, τους εχθρούς τους,
να νικούν και να μπορέσει ο λαός του Θεού να περάσει
και να πάει εκεί που ήταν ο προορισμός του,
ο Θεός του είπε ότι έπρεπε να έχει τα χέρια του
σε αυτή τη στάση, έτσι οριζόντια, εκτεταμένα.
Και μάλιστα, επειδή δεν μπορούσε να τα έχει συνέχεια,
ήταν μαζί του ο Ααρών και ο Ωρ, δύο βοηθοί του,
οι οποίοι κρατούσαν τα χέρια του σ’ αυτή τη στάση έτσι.
Όση ώρα τα χέρια του Μωυσή ήταν με αυτόν τον τρόπο,
νικούσαν οι Εβραίοι,
όση ώρα κατέβαζε τα χέρια του κουρασμένος,
αντιστρεφόταν οι οροί και νικούσαν οι Αμαληκίτες.
Γι' αυτό πολλές φορές ε...
στον Τίμιο Σταυρό θα δείτε από κάτω Α και Ω.
Δεν είναι μόνον Α και Ω ο Χριστός,
αλλά είναι Ααρών και Ωρ.
Ο Ααρών και Ωρ, αυτοί οι δύο που κρατούσαν τα χέρια του Μωυσή.
Μετά, όταν ο Μωυσής
ήταν να περάσει τον λαό του Θεού από την Ερυθρά Θάλασσα,
και έπρεπε να ανοίξει η Ερυθρά Θάλασσα,
όπως λέμε στις καταβασίες που ψάλλομε,
«Σταυρόν χαράξας Μωσῆς, ἐπ᾿ εὐθείας ... »
χάραξε τον τύπο του Τιμίου Σταυρού
και άνοιξε τη Θάλασσα και πέρασαν οι Ισραηλίτες. Πώς όμως;
Την ώρα που πήγε μπροστά στη θάλασσα,
επάταξε με το ραβδί του τη θάλασσα.
Έτσι, έδωσε μια έτσι οριζόντια
τη Θάλασσα και άνοιξε.
Εχωρίστηκε η θάλασσα στη μέση.
Έγινε ένας άνεμος δυνατός, χώρισε τη θάλασσα,
πήγαιναν οι Ισραηλίτες μπροστά,
και ερχόντουσαν οι Αιγύπτιοι από πίσω.
Μετά, όταν ήταν να κλείσει η θάλασσα πλέον,
για να κλείσει τη θάλασσα ο Μωυσής, άπλωσε τη ράβδο του
και πήρε τα δύο άκρες της θάλασσας και έκλεισε.
Και αμέσως έγινε ο τύπος του Τιμίου Σταυρού.
Αυτό που είπε ο Χριστός στο Ευαγγέλιο,
ότι όπως ο Μωυσής ύψωσε τον όφιν εν τη ερήμω.
Κάποτε που οι Εβραίοι εγόγγυσαν στον Θεό
και είχε πάρα πολλά φίδια τα οποία τους κατέτρωγαν,
και είπε ο Θεός στον Μωυσή, φτιάξε ένα χάλκινο φίδι ομοίωμα
και βάλ’ το πάνω σε ένα ξύλο ψηλό,
και όποιος βλέπει πάνω στο φίδι εκείνο όταν θα τον δαγκάσουν
τα πραγματικά φίδια, θα θεραπεύεται.
Και το χρησιμοποιεί ο ίδιος ο Χριστός στο Ευαγγέλιο
σαν προτύπωση και λέει ότι, όπως
οι Εβραίοι έβλεπαν το χάλκινο φίδι
το οποίο ύψωσε ο Μωυσής στην έρημο και σώζονταν
από τα τσιμπήματα των φιδιών,
έτσι θα υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου
ώστε καθένας ο οποίος
θα βλέπει σε αυτόν, θα προσβλέπει στον Χριστό,
θα σώζεται από την...
από τους νοητούς όφις, από τον διάβολο.
Έτσι, πήρε λοιπόν ο Μωυσής ένα ξύλο μεγάλο,
και έδεσε πάνω σε αυτό
οριζόντια το χάλκινο εκείνο φίδι
ώστε να μπορούν να το βλέπουν οι Εβραίοι.
Κάποτε αλλού πάλι που ο Μωυσής
έπρεπε να δώσει νερό στον λαό του Ισραήλ,
και πήγαν σε μια λίμνη εκεί, σε μια πηγή,
στη Μερά, που ήταν πικρό το νερό και δηλητηριώδες.
Και δεν μπορούσε να πιει ο λαός του Θεού.
Και εκεί ο Θεός του υποδεικνύει ένα ξύλο
το οποίο έριξε μέσα στην πηγή αυτή
και αμέσως εγλύκανε το νερό
και έγινε ιαματικό και πόσιμο και υγιές,
και μπόρεσαν και ήπιαν οι άνθρωποι. Δηλαδή-
βέβαια αυτό τα λέω έτσι τροχάδη. Άμα διαβάσετε το κείμενο,
θα δείτε παιδιά ότι πολλές φορές
έχομε μία παρουσία,
αινιγματώδη βέβαια,
του Τιμίου Σταυρού.
Προτυπούται ο Τίμιος Σταυρός στην Παλαιά Διαθήκη.
Έρχεται η Καινή Διαθήκη,
το γεγονός της παρουσίας του Χριστού βέβαια,
και με αποκορύφωμα
τη Σταύρωση του Χριστού πάνω στον Τίμιο Σταυρό.
Και παραμένει πλέον ο Σταυρός αυτός
ως καύχημα εις την Εκκλησία.
Ο Απόστολος Παύλος λέγει ξεκάθαρα ότι,
«Ἐμοὶ δὲ μὴ γένοιτο καυχᾶσθαι ...»
«... εἰ μὴ ἐν τῷ σταυρῷ [...] Χριστοῦ».
Σε μένα λέει,
μη γίνεται να έχω άλλο καύχημα σε αυτόν τον κόσμο,
το μόνο μου καύχημα είναι ο Σταυρός του Χριστού.
Εάν ο Απόστολος θεωρεί καύχημα τον Σταυρό του Χριστού,
και αν αλλού οδύρεται και κλαίει
τους εχθρούς του Σταυρού,
τότε πώς μπορούμε- πώς μπορεί να δεχθεί κάποιος
ότι ο Σταυρός παραμένει
σύμβολο και όργανο ατιμώσεως και θανάτου;
Ο Σταυρός με τη Σταύρωση του Κυρίου,
και με το αίμα του Χριστού, αγιάστηκε
όχι γιατί εσκότωσε τον Χριστό,
δεν είναι επειδή απέθανε ο Χριστός πάνω,
αλλά επειδή εσώθηκε ο άνθρωπος δια του Σταυρού.
Έτσι, επειδή εσώθηκε ο άνθρωπος,
το ανθρώπινο γένος, με τον Σταυρό,
γι' αυτό και τον τιμούμε. Όχι γιατί εφονεύθη ο Χριστός
επί του Σταυρού.
Στην Εκκλησία βέβαια, από τον πρώτο...
πρώτα χρόνια, ο Σταυρός εθεωρείτο πάντοτε
το σημείο του Κυρίου. Και ο ίδιος ο Κύριος
μας αναφέρει στην Παλαιά Διαθήκη
για το σημείο του Υιού του Ανθρώπου
εις τη Δευτέρα Παρουσία,
για την εμφάνιση πριν ακριβώς την έλευση του Χριστού,
την εμφάνιση του Σταυρού του Χριστού.
Παραμένει λοιπόν ως σύμβολο,
ως σημείο εις την Εκκλησία. Η Εκκλησία πάντοτε
αγίαζε τις ενέργειες της,
τα τέκνα της, τα μυστήρια της, την ύπαρξή της,
άρχιζε και τέλειωνε τα πάντα με τον Σταυρό.
Ο Σταυρός ήταν το σημείο της Εκκλησίας,
το σημείο του Χριστού. Ήταν αυτό το...
η κίνησης, αυτό το... η σφραγίδα
της Εκκλησίας, η σφραγίδα του Χριστού.
Αυτό βέβαια σημαίνει ότι,
είναι ένας τύπος, μια σφραγίδα, ένα σύμβολο
εξαγιασμένο, σωτήριο, γεμάτο δύναμη.
Δεν είναι απλό πράγμα ο Σταυρός του Χριστού,
αλλά φέρει δύναμη, και μάλιστα τη δύναμη του Θεού,
Θεού δύναμης και Θεού σοφία, έτσι τη δύναμη του Θεού.
Είναι... είναι το σημείο της δυνάμεως του Θεού.
Άρα εκεί όπου ο Σταυρός τυπούται,
εκεί που ο Σταυρός τυπώνεται,
εκεί δεν μπορεί να υπάρξουν άλλες δυνάμεις.
Και εμείς ξέρομε από το Ευαγγέλιο,
από το λόγο, από το στόμα του Χριστού του ιδίου,
και από τα λόγια των Πατέρων και από την πείρα των Πατέρων
και από την πείρα τη δική μας την καθημερινή ότι,
υπάρχουν και οι ενέργειες,
οι δαιμονικές ενέργειες, οι ενέργειες του σατανά,
οι οποίες και αυτές βέβαια προσπαθούν με το δικό τους τρόπο
και με τα δικά τους σύμβολα
και με τα δικά τους πράγματα και αντικείμενα,
να επηρεάσουν αρνητικά τον άνθρωπο.
Όπως ο Σταυρός που φέρομε πάνω μας,
μας αγιάζει και μας βοηθά πνευματικά,
έτσι και ένα δαιμονικό σύμβολο, και ένα δαιμονικό χάραγμα,
αυτό το πράγμα μας επηρεάζει αρνητικά
και μας προκαλεί ας πούμε
όλα τα συμπτώματα και τα φαινόμενα
της παρουσίας του σατανά,
αφού είναι το αντίθετο από το Σταυρό του Χριστού.
Αυτό σημαίνει για μας ότι,
πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί
εις τη χρήση του Τιμίου Σταυρού.
Πρώτα απ' όλα, ιδιαίτερα προσεκτικοί
πως κάνομε τον Σταυρό μας.
Θα μου πεις τώρα καλά, δεν ξέρομε να κάνομε τον Σταυρό μας;
Ήταν πράγμα αυτό να μας το πεις δηλαδή;
Κι όμως δυστυχώς παιδιά,
πρέπει να το λέμε και αυτό, γιατί πολλές φορές,
πολλοί από εμάς δεν κάνομε σωστά τον Σταυρό μας,
και κληρικοί ακόμα, και ιερείς,
και ίσως και εγώ καμιά φορά, δεν ξέρω.
Δεν μπορώ να δω τον εαυτό μου αλλά
πάντοτε έχω μια έννοια ας πούμε.
Γιατί το βλέπω, δεν κάνομε σωστά τον Σταυρό μας.
Αυτό το πράγμα, τι σημαίνει; Σημαίνει...
μια ασέβεια προς τον τύπο του Τιμίου Σταυρού.
Διότι είναι ένας συγκεκριμένος τύπος,
ένας συγκεκριμένο σύμβολο, μια σφραγίδα.
Δεν μπορεί να αλλοιώνεται.
Δεν μπορείς να αλλοιώσεις αυτήν τη σφραγίδα του Χριστού.
Γιατί μετά παραμένει ανενέργητος.
Εάν δεν σφραγίσεις σωστά
αυτό το οποίο έχεις μπροστά σου, δεν θα ενεργήσει.
Θα μου πεις, είναι ανάγκη; Ναι, είναι ανάγκη.
Λέει ένα... λένε οι Πατέρες ας πούμε,
σε οδηγίες προς τους ιερείς.
Να προσέχεις καλά ιερέα ας πούμε,
ξέρω ‘γω όταν θα βαφτίσεις ένα μωρό,
να το βυθίσεις το παιδάκι κάτω από το νερό ολόκληρο,
λέει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.
Να μην αφήσεις τόπον
χωρίς να βυθιστεί μες το αγιασμένο ύδωρ.
Γιατί αυτό το πράγμα μπορεί να βλάψει το παιδί.
Ή ξέρω ‘γω, τελούμε τη Θεία Λειτουργία με άρτο [ασαφής].
Δεν μπορεί να πεις ότι, μα τώρα που να βρω εγώ ψωμί ας πούμε.
Είμαι στην Κίνα, ξέρω ‘γω να το κάνω με ρυζάλευρο ας πούμε,
και αντί με κρασί με πορτοκαλάδα, ή με γάλα.
Ξέρω ότι υπήρξαν αιρετικοί που έκαναν έτσι την Ευχαριστία.
Με νερά, με... γάλα, με... και διάφορα πράγματα.
Υπήρχε αυτό το ερώτημα.
Υπάρχουν λαοί που δεν έχουν ψωμί. Δεν έχουν άρτο.
Και λέει καλά, πού να βρούμε εμείς τώρα ένα ψωμί, ένα άρτο;
Δεν μπορούμε να το κάνομε με τα...
προϊόντα της περιοχής μας ας πούμε;
Με ένα άλλο πράγμα;
Ή με άζυμον ή με ένζυμον άρτο, ξέρω ‘γω.
Ξέρετε υπάρχει μια διαφορά
της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τους Καθολικούς,
που εμείς λειτουργούμε με κανονικό- τελούμε την Ευχαριστία
ας πούμε με άρτον κανονικό, και οι δε
Λατίνοι με άρτον άζυμο, χωρίς ζύμη.
Και έγιναν και- και μάρτυρες είχαμε.
Και στην Κύπρο οι 13 μάρτυρες της [Μονής] Καντάρας,
ένας από τους λόγους που μαρτύρησαν ήταν και αυτός.
Δεν δεχόντουσαν να Λειτουργήσουν και να Κοινωνήσουν
με άζυμους άρτους. Δηλαδή,
πράγματα τα οποία φαίνονται μεν ως τύπος,
αλλά είναι ουσιαστικοί τύποι.
Δεν είναι τύπος χωρίς ουσία.
Οπόταν όταν κάνομε το Σταυρό μας,
πρέπει να κάνομε το Σταυρό μας.
Και όταν φορούμε το Σταυρό πάνω μας,
να φορούμε το Σταυρό πάνω μας,
όχι άλλα πράγματα.
Όχι μαργαρίτες και τριαντάφυλλα
και ξέρω ‘γω οτιδήποτε άλλο τα οποία
μπορεί να είναι και Σταυρός.
Αλλά να είναι Σταυρός πραγματικός.
Να είναι ο τύπος του Τιμίου Σταύρου.
Να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί
πως χρησιμοποιούμε το Σταυρό, πως κάνομε το Σταυρό μας.
Και βέβαια, δεν το κάνομε το Σταυρό μας έτσι και ως έτυχε,
ε απλώς κάνω το Σταυρό μου.
Ο Σταυρός συνοδεύεται από προσευχή.
Είναι μαζί ο τύπος με την επίκληση του Χριστού.
Κάνω το Σταυρό μου και επικαλούμαι το έλεος του Θεού.
Λέω την προσευχή μου, λέω ξέρω ‘γω
κάτι που έχω μέσα μου, την Ευχή ή οτιδήποτε άλλο.
Μπορεί κανείς να... να απαριθμήσει
πάρα πολλά γεγονότα, πάρα πολλά γεγονότα,
στα οποία φαίνεται και φάνηκε
αυτή η δύναμη της παρουσίας του Τιμίου Σταυρού.
Εμείς όμως που είμαστε ιερείς
και έχομε έτσι κάθε μέρα ας πούμε
ως εκ της θέσεως μας και του διακονήματός μας τούτου
της ιεροσύνης, βλέπει κανείς πραγματικά
τι δύναμη έχει ο Σταυρός...
ο Σταυρός στην πορεία του κάθε ανθρώπου,
και πόσο άνθρωποι με αρνητικές ενέργειες
δεν μπορούν να αντικρίσουν τον Σταυρό του Χριστού.
Ε... παθαίνουν ας πούμε- έχουν πρόβλημα,
παθαίνουν προβλήματα.
Γιατί; Διότι ο Σταυρός ακριβώς
νικά και κατατροπώνει τις δαιμονικές ενέργειες.
Και δεν μπορεί ας πούμε η ενέργεια του σατανά
να πάει εκεί όπου είναι ο Σταυρός του Κυρίου.
Γι' αυτό και οι γονείς μας και οι πατέρες μας, οι πρόγονοί μας,
είχαν μεγάλη ευλάβεια και με πολλή προσοχή και σεβασμό
εσφράγιζαν τη ζωή τους ολόκληρη με τον Σταυρό του Χριστού,
τα έργα τους όλα, τα πάντα.
Σας το είπα πολλές φορές ότι,
πράγματα τα οποία και αργότερα και στο Άγιον Όρος
εγώ τα είδα ας πούμε στους μοναχούς και στους ασκητές,
τα οποία έκαναν οι παππούδες μας, έτσι;
Ποτέ εμείς- γενικά στις τάξεις των μοναχών ας πούμε,
ό,τι γίνεται, γίνεται πάντοτε με την επίκληση του Τιμίου Σταυρού.
Έτσι, η αρχή και το τέλος της ημέρας.
Η αρχή και το τέλος της εργασίας μας.
Ο ίδιος εαυτός μας.
Ο Άγιος Χρυσόστομος λέγει στους γονείς έναν...
έναν λόγο ότι, πρόσεχε, λέει μητέρα ας πούμε και πατέρα,
να σφραγίζεις τα παιδιά σου πυκνά,
συχνά πυκνά με τον τύπο του Τιμίου Σταυρού.
Δηλαδή να σφραγίζεις το παιδί σου πάνω στο κεφάλι του
δεξιά-αριστερά με τον τύπο του Σταυρού ώστε
να επισκιάσει η Χάρις του Χριστού
μες την καρδιά του ανθρώπου.
Βλέπετε όταν πάμε να βαφτίσομε κάποιον άνθρωπο,
τότε επιβάλλει εκεί στην τάξη του βαπτίσματος,
ότι ο ιερέας πρέπει να σταυρώσει, να σφραγίσει,
την καρδία του νεοφωτίστου με τον τύπο του Τιμίου Σταυρού.
Και τι λέει εκεί; «Ἐξέλασον ἀπ’ αὐτοῦ ...»
«... πᾶν πονηρὸν καὶ ἀκάθαρτον πνεῦμα, ...»
«... κεκρυμμένον καὶ ἐμφωλεῦον αὐτοῦ τῇ καρδίᾳ», έτσι;
Τι λέει στον Θεό ο ιερέας;
Σφραγίζοντας με τον τύπο του Τιμίου Σταυρού λέει,
εκδίωξε από την καρδία του
κάθε πονηρό και ακάθαρτο πνεύμα το οποίο
είναι κεκρυμμένο και εμφωλεύει μέσα στην καρδία αυτού.
Και στις αισθήσεις του, και στα πάντα.
Στο φαγητό του, τα πάντα.
Οι πατέρες μας, οι γιαγιάδες μας, έτσι,
όταν ήταν να ανοίξουν το σπίτι τους,
έπρεπε να σταυρώσουν την πόρτα τους,
το ερμάρι τους, τα πράγματά τους.
Έπρεπε να πάρουν πράγματα ξέρω ‘γω από το πιθάρι,
έπρεπε να σφραγίσει το πιθάρι με το Σταυρό
να πάρει το αναγκαίο λάδι, το κρασί, το αλεύρι,
να κάνουν ξέρω ‘γω το ψωμί τους οι άνθρωποι,
το ευλογούσαν, το εσφράγιζαν.
Ξέρετε ότι, όταν πήγα στην Τουρκία
μου έκανε μεγάλη εντύπωση
που πήγαιναν οι Τούρκοι, οι Τουρκάλες,
και έπιαναν αγιασμό από την εκκλησία,
τις δικές μας εκκλησίες, και έκαναν προζύμι.
Και μας έλεγαν εκεί οι...
οι Ρωμιοί ας πούμε στην Πόλη, όσοι έμειναν βέβαια,
ότι οι Τούρκοι, πάρα πολλοί Τούρκοι, όταν ζύμωναν,
εσταύρωναν το ζυμάρι,
και έκαναν ψωμιά με αυτόν τον τρόπο.
Βέβαια, επηρεασμένοι από τους Χριστιανούς.
Όλα αυτά τα πράγματα-
ή πολλοί λένε ας πούμε ξέρω ‘γω, μα γιατί στα μοναστήρια
πιο ωραία τα φαγητά ας πούμε;
Το ακούσατε όσοι πάλι στα μοναστήρια;
Γιατί είναι γλυκιά τα φαγητά;
Δεν είναι διότι επήγαν ας πούμε ξέρω ‘γω
στη Βαρκελώνη και σπούδασαν μάγειρες.
Έτσι είναι φαγιά νερόβραστα και της ώρας.
Γιατί; Διότι γίνονται
με προσευχή, γίνονται με...
με την ευλογία του Θεού αυτά τα πράγματα.
Δεν γίνονται έτσι ως έτυχε.
[παύση]
Αυτό παιδιά το λέω για να είμαστε προσεκτικοί, αφενός μεν,
πως κάνομε εμείς το Σταυρό μας, και πως το χρησιμοποιούμε,
αλλά και αφετέρου προσεκτικοί
στο να μη χρησιμοποιούμε σύμβολα,
που αυτό είναι ακόμα επικίνδυνο, πιο επικίνδυνο,
σύμβολα δαιμονικά. Ούτε εμείς, ούτε τα παιδιά μας.
Θέλει πάρα πολύ προσοχή.
Μη δίνεται στα παιδιά σας να φορούν
ή ξέρω ‘γω εσείς φοράτε πράγματα,
τα οποία ας πούμε δεν είναι καλά πράγματα, είναι ε...
αγνώστου ξέρω ‘γω...
ποιότητος ας πούμε πράγματα.
Τα βλέπομε πολλές φορές, πάρα πολλές φορές.
Και εγώ είδα και στα σχολεία που πηγαίνω τώρα,
βλέπω παιδάκια μικρά, φορούν κάτι πεντάλφες,
φορούν κάτι αντεστραμμένα πράγματα, κάτι
δαίμονες, κάτι φίδια, κάτι αυτά,
τα οποία δεν είναι ωραία πράγματα αυτά.
Και να μου πεις τώρα, μα τι είναι εκείνο το πράγμα
που φορεί εκείνο το μωρό; Είπα μιας γιαγιάς, βγάλ’ το εκείνο...
Μα ίντα που ‘χει μάνα μου εκείνο το πράγμα;
Ίντα που φορείς εκείνο το μωρό ας πούμε;
Ίντα που ‘ναι τούτο πράμα;
Τι θα πεις;
Ε ύστερα, άμα φορούν τις δασκάλας το...
το αυτό πάνω στο κεφάλι,
τον κάλαθο των αχρήστων και [ασαφής] με την κουρτίνα,
«μάνα μου τα μωρά τα καημένα, ίντα που έχουν τα μωρά μας».
Και... θέλετε να τα κάνετε ας πούμε να εξομολογούνται.
Έτσι αθώα μωρά,
που ιδίως εμείς στη Λεμεσό έχομε κάτι αθώα μωρά,
δεν περιγράφονται.
[παύση]
Έτσι;
Τόσο αθώα είναι, μα είναι τόσο αθώα,
που ας πούμε... δεν τους πέρασε από τη σκέψη ότι
μπορεί να πνίξει τη δασκάλα σου τραβώντας την κουρτίνα έτσι,
[ασαφής] ας πούμε.
Και ότι δεν είναι τόσο ωραίο να της φορείς το καλάθι στο κεφάλι,
και να τη βγάλεις και φωτογραφία από πάνω.
[ακροατήριο γελά]
Πού να σκεφτούν τέτοιο πράγμα. Είναι τόσο μεγάλη η αθωότης,
που οι λογισμοί είναι τόσο αγαθοί και καλοί που
δεν μπορεί να μας περάσει από το μυαλό
ότι είναι κακό πράγμα αυτό, αλίμονο, είναι
μία πράξης ας πούμε...
μία χειρονομία...
καλής θελήσεως, έτσι...
για να περάσει η δασκάλα λίγο ευχάριστα την ώρα της.
[παύση]
Γιατί άραγε, νομίζετε ότι είναι
τυχαία έτσι συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;
Όταν ο άνθρωπος
βλέπει εικόνες δαιμονικές, δαιμονίζεται.
Όταν ο άνθρωπος βλέπει τέρατα, βλέπει...
θηρία, βλέπει πράγματα άσχημα,
θα γίνει κι αυτός θηρίο.
Όταν βλέπει την εικόνα του Χριστού,
όταν βλέπει την εικόνα της Παναγίας, των Αγίων,
θα γίνει κι αυτός Άγιος.
Και εάν ο άνθρωπος αυτός ε...
λαμβάνει μέσα του δαιμονικές ενέργειες,
έχει δαιμονική επήρεια. Και όταν λαμβάνει άγιες ενέργειες,
έχει άγια επήρεια μέσα του.
Ξέρετε, ο πατήρ Παΐσιος συμβούλευε, πολλές φορές,
γονείς που είχαν προβλήματα είτε με τα παιδιά τους,
είτε μεταξύ τους ας πούμε, ξέρω ‘γω ένας εκ των συζύγων
παρουσίασε προβλήματα,
ο γέροντας έλεγε, κοίταξε,
αφού το παιδί σου είναι άγριο και φωνάζει και δεν μαζεύεται,
και δεν δέχεται τίποτα, βάλε του λίγο αγιασμό μέσα στο γάλα του.
Λοιπόν... και το έλεγα και εγώ,
το λέω και εγώ αρκετές φορές όπου νομίζω ότι μπορεί να γίνει.
Ξέρετε ότι, παρατηρήθηκε πολλές φορές ότι δεν το πίνουν;
[παύση]
Δεν το πίνουν, δεν θέλουν να το πιουν.
Κάθε μέρα πίνουν εκείνη την ημέρα δεν θέλουν να το πιουν.
Και ήρθε κάποτε ένας,
και έλεγε στο γέροντα, ξέρεις,
ας πούμε όταν του βάλω αγιασμό μέσα δεν το πίνει.
Λέει, καλά, σταύρωσέ το. Μην του ρίξεις αγιασμό, σταύρωσέ το.
Πάλι το ίδιο. Δεν το έπαιρνε.
Και αυτό το είδα και εγώ μια φορά,
όταν ήμουν στο Άγιον Όρος Αρχοντάρης,
είχε κάποιον τύπον εκεί, ήταν ένας Κύπριος αυτός,
ο οποίος ήρθε
στο Άγιον Όρος, ήταν μάγος αυτός, ασχολείτο με τα μάγια,
οπόταν ήρθε εκεί
και άρχισε και έλεγε κάτι τέτοια παλαβά πράγματα,
οπόταν ε... όταν τους ετοίμασα δίσκο να πάω να τους κεράσω,
το ποτήρι του, που ήθελα να του δώσω εκείνο το ποτήρι δηλαδή,
το σταύρωσα πριν. Λέω να το πει να μάθει να...
[ακροατήριο γελά]
να του περάσει η... η ζαλάδα.
Και αφού εγώ κρατούσα το δίσκο,
το είχα εδώ από εκεί, [ασαφής φράση],
ορίστε ας πούμε, εκείνο το ποτήρι,
δεν το έπαιρνε κύριε μου! Λέω, πάρτε το [ασαφής]...
έψαχνε... λέω του, πάρτ’ το, δεν έβαλά σου [ασαφής],
πάρ’ το γιε μου ίντα που... δεν το έπαιρνε,
μυστήριος, δεν το έπαιρνε.
Δεν ήθελε να το πάρει.
Ακροατήριο: [μη ακουστό]
Μ. Αθανάσιος: Δεν ξέρω αν ήταν από σύμπτωση, τέλος πάντων,
αλλά [ασαφής]- και είναι γεγονός αυτό το πράγμα.
Θυμάμαι μια άλλη φορά όταν ήμουν
διάκονος εις τον Άγιο Δημήτριο στη Θεσσαλονίκη,
πρωτοετής φοιτητής, το 1976,
τον περασμένο αιώνα. [ακροατήριο γελά]
Ε... περπατούσα εκεί μέσα στην εκκλησία,
και ακούω σε μια γωνιά εκεί
όπως είναι τεράστια εκείνη η εκκλησία, τεράστια,
έχετε πάει ίσως οι πιο πολλοί,
ε... φωνές, κραυγές.
Κοιτάζω, είδα στο βάθος
μια κοπέλα και φώναζε, ούρλιαζε.
Επήγα προς εκεί να δω τι γίνεται.
Λέω, τι έπαθε; Ύβριζε εντωμεταξύ αυτή, ύβριζε τους ιερείς.
Λέω, Κύριε ελέησον, μες την εκκλησία
να βρίζει τους ιερείς αυτή;
Ασυναίσθητα εγώ να πάω στο μέρος της.
Οπότε μόλις με είδε με άρπαξε εμένα,
δηλαδή με τα λόγια ας πούμε.
Άρχισε να με βρίζει, οπόταν...
πάλι χωρίς να το σκεφτώ, έβαλα το χέρι μου έτσι μέσα στο...
κάτω από το κολόβιο, από το σακάκι αυτό που φορούμε,
και μέσα στην τσέπη μου έχω πάντα ένα Σταυρό,
που έχει μέσα Άγια Λείψανα.
Ασυναίσθητα έβαλα το χέρι μου έτσι,
και αμέσως αυτή μου λέει,
«ασ’ το γρήγορα αυτό που πήγες να πιάσεις, ασ’ το γρήγορα».
Μου έβαλε τις φωνές.
Προς στιγμή τράβηξα πίσω, τρόμαξα, αλλά
μετά τον πήρα τον Σταυρό στο χέρι μου. Δηλαδή...
μη νομίζετε ότι...
εμάς μπορεί να μη μας φαίνεται παιδιά ας πούμε,
εντάξει, κρατούμε ένα Σταυρό ή φορούμε το Σταυρό μας
ή κάνομε το Σταυρό μας,
μπορεί να μη μας φαίνεται η δύναμης του Σταυρού, όμως,
τη δύναμη του Σταυρού την ξέρει πολύ καλά
και καλύτερα από όλους μας, πρώτα και καλύτερα ο διάβολος,
ο σατανάς. Αυτός είναι ο οποίος
φρίττει και τρέμει προ τις δυνάμεις του Σταυρού.
Και όχι μόνο αυτός ο ίδιος, αλλά ούτε και τα όργανα του
και οι υπηρέτες του και αυτοί όλοι που
ας πούμε τέλος πάντων είναι επιστρατευμένοι
στη διακονία τη δική του, στη συνεργασία του,
δεν μπορούν να...
να κάνουν κάτι εκεί που είναι ο Σταυρός του Χριστού,
είναι αδύνατο πράγμα.
Δεν γίνεται αυτό.
Εάν διαβάζετε τους βίους των Αγίων και αν διαβάζετε
τόσα πράγματα τα οποία
γράφονται εκεί θα δείτε πραγματικά
πόση δύναμη έχει αυτό το σημείο,
και πόσο εμείς είμαστε αφελείς και απρόσεχτοι
και δεν χρησιμοποιούμε τον Σταυρό του Χριστού.
Είναι ένα όπλο, όπλο ακαταμάχητο.
Έτσι ένα όπλο το οποίον δεν ηττάται,
είναι αήττητο όπλο ο Σταυρός του Χριστού, δεν ηττάται.
Οτιδήποτε- οπουδήποτε και να πάει ο άνθρωπος,
με τον Σταυρό του Χριστού μπροστά έχει σκέπη, έχει...
έχει μια προστασία, προστατεύεται ο άνθρωπος,
ό,τι και να κάμει, έτσι; Ό,τι και να κάμει, ό,τι και αν γίνει.
Δοκιμάστε το και θα δείτε.
Θα δείτε ότι έχει- παρέχει στον άνθρωπο
την παρουσία του Θεού ο Σταυρός του Κυρίου.
Και παράλληλα,
εάν προσέξει κανείς,
και ιδίως- εντάξει ένας μεγάλος ξέρει,
αλλά ιδίως τα μικρότερα παιδιά
τα οποία δεν γνωρίζουν, εάν τα προσέξει κανείς
να μη δέχονται δαιμονικές ενέργειες μέσα στην ψυχή τους,
τότε σιγά σιγά τα παιδάκια μεγαλώνουν
και έχουν ας πούμε μια αθωότητα και έχουν μια αγαθή ψυχή
και έχουν αγαθά σπέρματα
της Χάριτος μες την καρδιά τους, που στη συνέχεια βέβαια
μαζί με την ελεύθερη προέρεσή τους
θα φέρουν πολλούς και καλούς καρπούς.
Όμως εκτός από τον τύπο του Σταυρού,
που είναι σημαντικότατος για μας,
γιατί όλα αρχίζουν και τελειώνουν με τον τίμιο Σταυρό,
υπάρχει και το νόημα του Σταυρού,
που είναι εξίσου σημαντικό. Γι' αυτό η Εκκλησία το προβάλλει
αυτή την ημέρα. Και το νόημα του Σταυρού τι είναι;
Τι σημαίνει Σταυρός; Σταυρός σημαίνει θλίψης,
σημαίνει δυσκολία, διωγμός,
πόνος, σημαίνει θάνατος.
Σταυρός σημαίνει θάνατος. Σταυρού και θανάτου επαγγελία.
Και... το προβάλλει η Εκκλησία μπροστά μας
για να μας δείξει ποιο είναι το φρόνημα
του πραγματικού Χριστιανού.
Ότι το φρόνημα του πραγματικού χριστιανού
είναι το φρόνιμα του Σταυρού. Δεν υπάρχει άλλο φρόνιμα.
[παύση]
Εάν θέλεις να ακολουθήσεις το δρόμο του Χριστού,
πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι
θα είσαι πάντοτε φορτωμένος ένα Σταυρό.
Εγώ όμως λέγω το εξής.
Σήμερα είναι τα δεδομένα τα δικά μας.
Λέω, καλά, μόνο οι Χριστιανοί είναι φορτωμένοι Σταυρό;
Έχει άνθρωπο σε τούτο τον κόσμο που δεν έχει Σταυρό;
Υπάρχει έστω ένας άνθρωπος
που δεν έχει Σταυρό σε αυτόν τον κόσμο;
Εγώ νομίζω δεν υπάρχει, όποιος και αν είναι.
Είτε νέος, είτε γέρος, είτε πλούσιος, είτε φτωχός, είτε...
δυνατός, είτε αδύνατος, είτε επίσημος, είτε άσημος,
όλοι έχουν ένα Σταυρό.
Που ήμουν μικρότερος νόμιζα ότι οι πλούσιοι δεν έχουν Σταυρούς.
Τελικά μετά είδα ότι
αυτοί έχουν πιο μεγάλους Σταυρούς από όλους.
Ή ξέρω ‘γω...
μες την παιδική φαντασία τη νεανική νομίζει κανείς ότι,
ας πούμε...
ξέρω ‘γω ένας αυτοκράτορας παραδείγματος χάρη,
είναι... δεν έχει κανένα πρόβλημα,
αλλά όταν μεγαλώσει ο άνθρωπος
και ωριμάσει το μυαλό του και σκεφτεί λογικά βλέπει ότι,
όλοι έχουν αυτόν τον Σταυρό.
Όλοι έχουν θλίψεις και δυσκολίες.
Τι είναι λοιπόν του Χριστιανού τώρα; Άρα,
όλοι- αφού έχομε και οι Χριστιανοί έχομε Σταυρό,
και οι μη Χριστιανοί, και οι πιστοί και οι άπιστοι,
και οι ευσεβείς και οι ασεβείς.
Τι γίνεται τώρα λοιπόν με εμάς όλους
που έχομε φορτωμένο πάνω μας όλοι ένα Σταυρό;
Η αξία είναι ακριβώς,
εμείς, οι άνθρωποι της Εκκλησίας,
το Σταυρό αυτό που είναι θλίψης, δυσκολία, δοκιμασία,
ταλαιπωρία, χίλια πράγματα θλιβερά,
πώς θα το μεταβάλλομε;
Σε Σταυρό ζωηφόρο, σε Σταυρό ε...
γλυκύτατο Σταυρό, έτσι, που θα μας σώσει.
Και να μην το μεταβάλλομε
σε Σταυρό που θα μας καταδικάσει.
Και...
ενθυμούμε έτσι και το παρομοιάζω αυτό το πράγμα,
με αυτούς τους δύο που σταυρώθηκαν
μαζί με τον Χριστό, τους δύο ληστές.
Βλέπετε, ήταν ο Σταυρός του Κυρίου,
και οι δύο οι συσταυρωθέντες ληστές.
Ο ένας δεξιά και ο άλλος αριστερά.
Αυτοί οι δυο, ήταν παλιάνθρωποι,
ήταν ληστές, ήταν κακούργοι.
Εκάμαν φόνους, εκάμαν ατιμίες, εκάμαν κλεψιές εκάμαν
ψευτιές, εκάμαν χίλια κακά.
Και τους εσταύρωσαν και τους δυο.
Και ο ένας και ο άλλος ήταν το ίδιο,
δεν ήταν κανένας καλύτερος από τον άλλο.
Ο Χριστός εσταυρώθηκε αδίκως, αλλά αυτοί δικαίως, αφού το
το είπαν κιόλας και το γράφει και το Ευαγγέλιο ότι,
εμείς δίκαια «ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν»,
είπε ο καλός ληστής.
Αλλά τι έγινε;
Αφού ήταν και οι δυο ένοχοι,
και οι δυο ήταν δηλαδή μες το ίδιο τηγάνι που λέμε,
ο ένας εσυμπεριφέρθηκε έξυπνα, πνευματικά,
και το Σταυρόν του, που ήταν Σταυρός τιμωρίας του,
γιατί το ξηρό το κεφάλι τον έβγαλε εκεί πάνω,
αφού ήταν ελεεινός και τρισάθλιος,
τον μετέβαλε τον Σταυρό εκείνο σε αιτία σωτηρίας.
Και εστράφη προς τον Χριστό,
εμετανόησε, ταπεινώθηκε,
ανεγνώρισε την ενοχή του,
και είπε «μνήσθητί μου, Κύριε, [...] ἐν τῇ βασιλείᾳ σου», έτσι;
Το ότι εστράφηκε προς τον Χριστό
και εζήτησε τη βοήθεια του Χριστού
και το έλεος του Κυρίου, αμέσως
ο Σταυρός έγινε σωτηρία.
«σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» του λέει ο Χριστός,
τον άρπαξε αμέσως.
Ο άλλος, ο «ἐξ ἀριστερῶν»,
το ίδιο με τον άλλο.
Κακός και αυτός, ληστής, φονιάς, χίλια δυο πράγματα. Αλλά
δεν αξιοποίησε τον Σταυρό του.
Δεν έκαμε ό,τι έκαμε ο άλλος, αλλά αντίθετα
ονείδιζε τον Χριστό, εβλασφήμα, εγόγγυζε, ε...
ξέρω ‘γω μυκτήριζε τον Χριστό,
και αντί να του γίνει αιτία σωτηρίας ο Σταυρός του,
και η Σταύρωσής του,
καταδικάστηκε και απέθανε κακήν κακώς.
Άρα, από μας εξαρτάται
αν θα μεταβάλομε έναν Σταυρό
σε Σταυρό σωτηρίας ή σε Σταυρό απώλειας.
Εάν μπορέσομε, εάν μάθομε αυτή την τέχνη,
να σταθούμε με καρτερία, με προσευχή,
έχοντας μπροστά μας τον Εσταυρωμένο Χριστό,
τότε ο Σταυρός θα μεταβληθεί, όποιος και αν είναι αυτός.
Έστω και αν είναι Σταυρός εξ αμαρτιών μας.
[παύση]
Όταν πρωτοβγήκε το AIDS στην Κύπρο,
τότε που πρωτοεμφανίστηκε να πούμε, που όλοι τρέμαν, έτσι;
Τρέμαν όλοι, «ου το AIDS» ας πούμε αυτά,
τι είναι τούτο πράγμα;
Τώρα δεν ξέρω, δεν φοβούνται νομίζω,
δεν ακούω να τρέμουν ας πούμε,
αλλά τότε ήταν πολύ φοβερό και τρομερό πράγμα.
Τότε, νομίζω ήταν το 93, 93-94,
ένα παιδάκι το οποίο είχε προσβληθεί από AIDS,
δεν ξέρω πώς, μέσω κάποιου τρίτου, ε...
με προσκάλεσε να πάω να εξομολογηθεί.
Επήγα στο γενικό νοσοκομείο και έψαχνα να βρω
που είναι αυτά τα παιδιά. Αφού δεν...
δεν σου έλεγαν καν οι νοσοκόμοι που είναι.
Κανένας δεν ήξερε
που ήταν ο θάλαμος των ανθρώπων με το AIDS.
Τελικά από εδώ από εκεί ρωτούσα δεξιά ρωτούσα αριστερά,
δεν ήξεραν ούτε οι νοσοκόμοι,
να μην τα πολυλογούμε κάποια στιγμή
με... κάποιος ήξερε, ένας γιατρός, και με οδήγησε.
Ήταν απέξω- ήταν όπως ένας διάδρομος,
ήταν μια πόρτα, που δεν είχε τίποτα από έξω, απλώς έγραφε,
«απαγορεύεται αυστηρώς η είσοδος εις πάντας»,
και είχε και ένα φως αναμμένο από έξω.
Μπήκαμε μες τον προθάλαμο, και είχε τρία...
τρία δωμάτια και ένα... χολ.
Αλλά τα έβλεπες από τζάμι, δεν ήσουν μέσα.
Εκεί στον προθάλαμο λοιπόν ήταν όλες οι
νοσοκόμες με τις πανοπλίες. Ήταν σαν αστροναύτες.
Γυαλιά εδώ, μάσκες, πράγματα
στο κεφάλι τους, στα παπούτσια τους.
Λέω, έχετε κάποιο παιδί εδώ με όνομα αυτό;
Τι το θέλετε; Λέω, μέσω του αδελφού του
με προσκάλεσε να έρθω να πάει να ξομολογηθεί,
να έρθω να ξομολογηθεί. Λέει, πάτερ μου πώς θα πάεις;
Είναι έτσι αυτό, δεν είναι αστεία ας πούμε.
Ε καλά, να πεταχτεί πάνω μου το AIDS να με φάει;
Τι είναι τούτο το AIDS δηλαδή;
Πώς κολλά ο άνθρωπος το AIDS;
Ήταν... μόλις πρωτοβγήκε,
καλά καλά δεν ήξεραν οι άνθρωποι ακόμα τι ήταν.
Τέλος πάντων, να βάλεις μάσκες να βάλεις...
άρχισαν να μου φορούν μια ποδιά, παπούτσια...
βρε πώς θα πάω μες τον άνθρωπο με τούτα πράγματα όλα;
Να τον [τρομάξουν] τον άνθρωπο.
Τι θα κάμω, τι θα κάμω, λέω, ακούστε να δείτε κάτι,
να πάω και να δούμε τι θα γίνει.
Πάω πράγματι, είδα ένα παιδί...
ταλαίπωρο. Βέβαια,
όπως είπα προηγουμένως, το AIDS δεν έρχεται από τον ουρανό.
Τότε τουλάχιστον ή ξέρω ‘γω η συγκεκριμένη περίπτωσης,
προσεβλήθη από την ασθένεια λόγω της ζωής που έκαμνε.
[παύση]
Άρα, μπορούσε να πει κανείς ότι
ήταν συνέπεια της αμαρτίας,
εκείνη η ασθένεια. Όμως,
τι έγινε; Αυτό το παιδί
εδέχθηκε την αρρώστια αυτή,
που ήταν οδυνηρότατη, ταλαίπωρη, εκοιμήθη μετά ας πούμε,
μεγάλη ταλαιπωρία,
όμως την εδέχθηκε με προσευχή, με μετάνοια.
Και μπορώ να σας πω ότι πραγματικά
αισθάνθηκα και αισθάνομαι ότι
αυτό το παιδί είναι μες τον παράδεισο.
Δηλαδή είχε τόση σχέση με τον Θεό,
εκοιμήθη μέσα σε τόση προσευχή,
και τόση επίγνωση ας πούμε
του γεγονότος της πορείας του
και όλων των πραγμάτων τα οποία ας πούμε
αφορούσαν- αφού μέχρι την τελευταία του μέρα,
ήθελε να μάθει επακριβώς τι λέει η Εκκλησία για τον θάνατο,
για τη διαδικασία του θανάτου,
δηλαδή κουβεντιάσαμε μαζί του
ξεκάθαρα για το ότι θα πεθάνει ας πούμε,
χωρίς κανέναν [ασαφής].
Και συνεχώς προσευχόταν
και έγινε- και μάλιστα έλεγε την τελευταία μέρα,
το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στη ζωή μου, ήταν η αρρώστια μου.
Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού.
Το θεωρούσε μεγάλη ευλογία αυτό το πράγμα.
Βέβαια, η αρρώστια δεν είναι ευλογία,
αλλά τη μετέβαλε ο ίδιος σε ευλογία
λόγω της στάσης που είχε απέναντι στην αρρώστια.
Ενώ αντίθετα, υπήρξαν και άνθρωποι οι οποίοι
σε οποιαδήποτε ασθένεια,
δεν δέχονται την ασθένεια με στάση τέτοια,
και γογγύζουν, φωνάζουν, αγανακτούν, αγωνιούν κτλ,
και επιδεινώνουν τη θέση τους περισσότερο.
Δηλαδή θέλω να πω ότι, έστω και αν
ένας Σταυρός, μια δοκιμασία, μια θλίψης,
μας βρίσκει εξαιτίας μας,
λόγω της κακής μας ζωής, λόγω της απροσεξίας μας
και της αμαρτίας μας, εντούτοις όμως,
μπορεί ο άνθρωπος με τη σωστή στάση απέναντι του,
να μεταβάλει το κακό σε καλό.
Να μεταβάλεις αυτό το πράγμα που είναι κακό,
το μεταβάλεις σε καλό, εάν εσύ τοποθετηθείς
σωστά απέναντι του.
[παύση]
Άρα λοιπόν το νόημα του Σταυρού
είναι σημαντικό για τον άνθρωπο.
Για να καταλάβει ο άνθρωπος ότι,
αφήν στιγμής όλοι έχομε ένα Σταυρό,
και οι δίκαιοι και οι άδικοι και οι ευσεβείς
και οι ασεβείς και οι πάντες,
άρα λοιπόν πρέπει να μάθομε
αυτήν την τέχνη να μεταβάλομε
τον Σταυρό μας σε πηγή ζωής αιωνίου.
Το δε άλλο ποιο είναι;
Το άλλο είναι ότι πρέπει να ξέρομε εκ των προτέρων ότι,
«πάντες [δὲ] οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ...»
«... ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται»,
λέει ο Απόστολος Παύλος.
Έρχεται ο Απόστολος και λέει, κοίταξε,
μην πιστεύεις ότι θα ακολουθήσεις τον Χριστό
και θα περάσεις καλά. Πάντες οι θέλοντες ζήσουν-
όλοι, ανεξαιρέτως όλοι,
που θέλουν να ζήσουν ευσεβώς, θα διωχθούν.
Εντάξει, μπορεί να μην έχομε διωγμούς
του Νέρωνα και του Καλιγούλα,
αλλά έχομε διωγμούς άλλους, έχομε
αγώνες άλλους, καθημερινούς.
Στο σπίτι μας στη δουλειά μας, στην οικογένεια μας,
στον δρόμο μέσα, ξέρω ‘γω οπουδήποτε.
Από τη συνείδησή μας.
Που έρχεται η συνείδησή μας και μας επιβάλλει
να κάνομε πράγματα ή να αποφύγομε πράγματα
τα οποία η Χριστιανική μας πίστης
και ιδιότητα δεν μας επιτρέπει.
Και έχομε το μαρτύριο της συνειδήσεώς μας.
[παύση]
Άρα- ακόμα ενώ ακολουθούμε τον Χριστό
και την Εκκλησία και όλα όσα λέει ο Χριστός,
μπορεί να μας συμβαίνουν στη ζωή μας τόσο δύσκολα πράγματα,
και τόσες αναποδιές και τόσες κακοτυχίες,
που να λες, μα... καλά δηλαδή,
όλα εναντίον μου, όλα στραβά;
Ναι όλα στραβά. Τίποτε ίσιο.
Έλεγε και μια καημένη καλογριούλα
που όλα της πήγαιναν στραβά, και ήταν και γιαγιούλα,
λέει, βρε παιδάκι μου, ό,τι υποσχέθηκα τα ‘παθα,
όλα όσα υποσχέθηκα λέει,
να περάσω θλίψεις και διωγμούς και ιστορίες,
κάθε μέρα τα παθαίνω.
Ε αφού τα υποσχέθηκες θα τα πάθεις.
Δηλαδή, να φύγομε από αυτή την ευδαιμονιστική αντίληψη
της σχέσης μας με τον Χριστό.
Ότι αφή στιγμής ακολουθάς τον Χριστό θα περάσεις καλά,
και θα είσαι καλά, και ο Θεός θα σε προσέχει,
όπως λένε στο μικρό μωρό,
να είσαι καλό μωρό να πηγαίνεις στην Εκκλησία,
και άμα πηγαίνεις στην Εκκλησία ο Χριστός θα σε προσέχει
και όλα θα σου πάνε καλά.
Και μετά το μωρό που να δει ότι
δεν θα του πάνε καλά τα πράγματα που πάει Εκκλησία,
και δεν τον προσέχει ο Χριστός ή μάλλον προσέχει τον
αλλά τον αφήνει να κάνει και...
ξέρω ‘γω ή παθαίνει πράγματα άλλα,
τότε σκανδαλίζεται με τον Χριστό.
Και σου λέει, γιατί ο Χριστός επέτρεψε να πάθω τόσα κακά;
Που εγώ ας πούμε ότι ήθελε έκαμνα του;
Και σκανδαλίζεται. Γιατί εξ υπαρχής
η σχέση του με τον Χριστό ήταν σχέσης
ε... μπακαλίστικη, έτσι;
Κύριε μπακάλη, έχω δέκα λίρες,
δώσου δέκα λίρες δώσ’ μου δέκα λιρών πίσσες,
δέκα λιρών... κουφέτες, ξέρω ‘γω δέκα λιρών πράγματα.
Λοιπόν, Κύριε Θεέ μου, εγώ πάω εκκλησία κάθε Κυριακή,
οφείλεις και εσύ να με έχεις καλά.
Τώρα αν πάω και μεσοβδόμαδα,
θα πάνε και οι δουλειές μου καλά.
Αν σου φτιάξω και μια λαμπάδα την εβδομάδα,
να πάει ας πούμε και το αυτοκίνητο μου καλά.
Αν κάνω και τρεις γιορτές την εβδομάδα,
να πάει και τα παιδιά μου καλά.
Ε δεν είναι έτσι, δεν είναι έτσι.
Δεν είναι αυτή η σχέση με τον Χριστό.
Έτσι. Και ο Κύριος ξεκάθαρα μας το είπε εις το Ευαγγέλιο ότι
εάν εμένα «ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν».
Από τη στιγμή που εγώ επέρασα αυτόν τον δρόμο,
όποιος θέλει να με ακολουθήσει από αυτόν τον δρόμο θα περάσει.
Και θα μου πεις, καλά, ήταν σαδιστής ο Χριστός τώρα;
Θέλει να μας ταλαιπωρήσει ας πούμε, τι του κάμαμε;
Εντάξει, εσύ επέρασες Κύριε από εκείνο τον δρόμο,
εμείς είναι ανάγκη και εμείς από τούτο τον δρόμο;
Ας πάμε και από κανέναν άλλο δρόμο.
Ξέρω ‘γω κανέναν συντόμι ας πούμε.
Επειδή επέρασες εσύ δηλαδή πρέπει να περάσομε και εμείς;
Ίντα που φταίμε εμείς οι καημένοι
αν εσύ ήθελες να σταυρωθείς;
Αλλά γιατί είναι ανάγκη;
Διότι δεν θεραπεύεται ο άνθρωπος παιδιά.
Η φιληδονία του ανθρώπου που τον έβγαλε από την...
από τη σχέση του με τον Θεό,
η φιλοπονία θα τον ξαναβάλει πίσω.
Είναι το αντίδοτο της πτώσεως.
Ο άνθρωπος μέσα από τη φιληδονία,
μέσα από την υπερηφάνεια, μέσα από την ανταρσία,
εξέπεσε από τον Θεό,
τώρα πρέπει να πάρει το αντίδοτο αυτού του πράγματος
για να ξαναβρεί τη σχέση του με τον Θεό.
Έτσι θεραπεύεται ο άνθρωπος.
Δεν μπορεί να θεραπευθεί διαφορετικά.
Το αντίδοτο της αμαρτίας,
είναι που θεραπεύει τον άνθρωπο.
Η υπερηφάνεια, [ασαφής] της ταπεινώσεως,
η φιληδονία δια της φιλοπονίας,
η ξέρω ‘γω ε...
χίλια δύο πράγματα που μπορεί να σκεφτεί κανείς,
είναι το αντίθετο. Θα μπεις μέσα από το αντίθετο.
Δεν γίνεται διαφορετικά.
Δεν μπορείς να θεραπεύσεις τον εαυτό σου
με άλλα φάρμακα αντί τα φάρμακα
που αρμόζουν την αρρώστια την οποία έχεις.
Για αυτόν τον λόγο ο Χριστός εβάδισε
τον δρόμο αυτό όχι γιατί τον είχε ανάγκη ο ίδιος,
ο Χριστός δεν είχε ανάγκη να σταυρωθεί,
ούτε το έκαμε έτσι ως έτυχε.
Το έκαμε για να μας δείξει τον δρόμο,
ότι μόνο έτσι σωζόμαστε.
Μόνο μέσα από το Σταυρό θα σωθούμε.
Και ο Σταυρός του Χριστού όταν είναι Σταυρός του Χριστού,
δεν έχει κόπο, μη φοβάστε. Έτσι.
Τι λέγει- λέγομε κάθε Κυριακή στην εκκλησία;
«Ἰδού γάρ ἦλθε διά τοῦ Σταυροῦ, ...»
«... χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ».
Δια του Σταυρού ήρθε χαρά στον κόσμο.
Και «Χαῖρε, χαρᾶς τῆς ὄντως σημεῖον».
Χαίρε σταυρέ του Χριστού που είσαι
το πραγματικό σημείο της χαράς.
Εκείνος που θέλει να να αισθανθεί χαρούμενος,
πρέπει να άρει το Σταυρό του Χριστού,
διαφορετικά οι χαρές οι άλλες είναι ψεύτικες.
Η χαρά του Χριστού, η πραγματική εκείνη...
εκείνη η αέναος χαρά που έχει ο άνθρωπος μέσα του,
βγαίνει μέσα από τον Σταυρό.
Θυμάμαι κάποτε μου έλεγε ο γερο Παΐσιος,
κάποια φορά που νόμισε ότι αδικήθηκα,
και πήγα και του έκανα παράπονα ας πούμε,
ότι έτσι έτσι έτσι ξέρω με αυτά,
μου λέει, άκουσε να σου πω κάτι.
Ας υποθέσομε ότι αδικήθηκες, έτσι;
Εγώ μου λέει, στη ζωή μου,
εγεύθηκα πολλές χάρες από το Θεό.
Έτσι, ε σαν μοναχός τόσα χρόνια
ο Θεός μου ‘δωσε πολλή Χάρη, πολλή ευλογία.
Αλλά σου λέω ότι, μεγαλύτερη χαρά
και μεγαλύτερη Χάρη από τον Θεό
δεν εδέχθηκα παρά μόνο όταν με αδικούσαν οι άνθρωποι.
Όταν με αδικούσαν οι άνθρωποι
τότε πραγματικά είχα το πλήρωμα της Χάριτος.
Και μάλιστα μου λέει, όταν αδικείσαι από τους ανθρώπους,
έρχεται ο αδικημένος Χριστός στην καρδιά σου
με ενοικιοστάσιο. Δηλαδή μπαίνει και δεν βγαίνει ας πούμε.
Έτσι σαν τους ενοικιαστές που μπαίνουν και δεν βγαίνουν.
Έτσι με ενοικιοστάσιο.
Η αδικία των ανθρώπων επιφέρει δικαιοσύνη του Θεού.
Εκεί δηλαδή που έχει Σταυρό όπου υπάρχει Σταυρός, θλίψης, αγώνας,
και ο άνθρωπος τον αντιμετωπίζει σωστά, εκεί είναι η Χάρης.
Όπως λέει και ο Αββάς Μακάριος ότι,
όπως ακολουθεί η σκιά το σώμα,
έτσι ακολουθεί τον διωγμό της θλίψης η Χάρης του Θεού.
Γι' αυτό ο Χριστός μας έδειξε αυτόν τον δρόμο,
όχι για άλλον λόγο. Για να μας δείξει πως πραγματικά
μπορούμε να βρούμε τη Χάρη. Ώστε,
όταν θα έρθει η ώρα της δυσκολίας,
του κόπου, του αγώνα,
της αδικίας, της περιφρόνησης, του διωγμού,
της πίεσης που έχομε,
να παραβούμε τη συνείδησή μας,
να παραβούμε την εντολή του Θεού,
να κάνομε κάτι που είναι έξω από την πίστη μας,
και δυσκολευόμαστε πάρα πολύ,
τότε ακριβώς να καταλάβομε ότι όσο πιο βαρύς είναι ο Σταυρός,
τόσο πιο μεγάλη είναι και η Χάρης.
Και μπορεί προς στιγμή ο Θεός να φαίνεται ότι κρύβεται,
αλλά δεν κρύβεται ο Θεός. Ο Θεός είναι πάντοτε μαζί μας,
και δεν αφήνει ποτέ τον πειρασμό να μας συντρίψει.
Φτάνει να στραφούμε προς τον Χριστό με υπομονή.
Άρα λοιπόν παιδιά, έτσι για να τελειώσω,
αφού έφτασε και η ώρα ότι,
αυτή η Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως
είναι πολύ σημαντική για μας.
Γιατί πρώτα μας δίνει στο χέρι μας
το αήττητο όπλον του Τιμίου Σταυρού,
που να μάθομε να το χρησιμοποιούμε σωστά
και να το κρατάμε σωστά και να καυχόμαστε
στο Σταυρό του Χριστού και να μην ντρεπόμαστε
να κάνομε το Σταυρό μας σωστά και με ευλάβεια,
και δεύτερον, μας μυεί και μέσα στο νόημα του Σταυρού,
το οποίο είναι το νόημα της ζωής μας.
Ώστε, και με το σύμβολο και με το νόημα
να βαδίσομε όχι μόνο το υπόλοιπο της Αγίας Τεσσαρακοστής
αλλά και όλη μας τη ζωή. Αφού όλη μας η ζωή είναι μια πορεία
προς την Ανάσταση, μια πορεία προς την είσοδό μας στην
Αναστάσιμη ημέρα της Βασιλείας του Θεού.
[παύση]
Αυτά ήθελα να σας πω παιδιά.
[προσευχή κ’ απόλυση]